Kiedy wchodzę na scenę... Koty płaczą.

Miliard czerwonych zakreśleń w zeszycie od polskiego,

milion przeczytanych książek i artykułów,

tysiące zapisanych kartek, karteczek i notatników,

trzy pamiętniki

i dwa blogi do kosza później…

Pewnego pięknego dnia dziewczyna z wielkiego miasta postanowiła reaktywować bloga (w sumie założyć nowego, jednak to tylko szczegóły!).

Ale o czym tu pisać? Hmm…

Internet rozwinął się przez te naście lat.

Ludzie wpadli na genialne i mniej genialne tematy.

Blogi powstawały, rozwijały się i upadały…

Ale no pressure.

Dam radę.

Od jakiegoś czasu chodził mi po głowie pomysł stworzenia bloga z felietonami.

Jednak co z tematem przewodnim?

A może pisać o wszystkim (tzn. o niczym)?

Dlatego rozwiązanie było tylko jedno (poczułam się teraz jak bohater filmu, naprawdę!)…

Pisać o swoim życiu w Metropolii.

Na tym najlepiej się znam.

Wiem, co wkurza, a co cieszy (chociaż czytając wypociny trolli na trójmiejskiej stronie informacyjnej, mam wątpliwości).

A nazwa bloga?

Ups! Podobno to najważniejsze.

Długo myślałam i myślałam (teraz rozumiem speców od haseł reklamowych)…

Aż w końcu padło na prostą nazwę Stacja Gdańsk.

Mam nadzieje, że nawet jeśli przejazdem, wpadniecie na chwilę na kawę. ;)

Tak właśnie, niepozornie, bez blichtru i czerwonego dywanu (to tylko na Oscarach), powstał mój pierwszy post.

XOXO

Stacja Gdańsk